Jeśli ziarnko pszeniczne, które wpadło do ziemi, nie obumrze, pojedynczym ziarnem zostaje; lecz jeśli obumrze, ob ty owoc wydaje. J 12,24

Jeśli ziarnko pszeniczne, które wpadło do ziemi, nie obumrze,…

4. niedziela postu Laetare

Twoja odpowiedź, Panie, skierowana do Filipa i Andrzeja, sprowokowana została przez Greków, „którzy pielgrzymowali do Jerozolimy, aby modlić się w święto” (J 12,20). To oni powiedzieli Filipowi: „Chcemy Jezusa widzieć”. Na tak sformułowane żądanie dwaj Twoi uczniowie otrzymują tajemniczą odpowiedź. Słyszą o „godzinie Twego uwielbienia” i o małym ziarnie. Ziarno przywodzi na myśl spulchnioną glebę i nowe życie. Boże! Jak to jest? Czy nie brzmi to jak paradoks? Trzeba umrzeć, by żyć; trzeba wziąć krzyż, by osiągnąć chwałę. Apostoł Paweł tłumaczył to następująco: „To, co siejesz, nie ożywa, jeśli nie umrze. A to, co siejesz, nie jest przecież tym ciałem, które ma powstać, lecz gołym ziar- nem, może pszenicznym, a może jakimś innym, ale Bóg daje mu ciało, jakie chce, a każdemu z nasion właściwe jemu ciało. […] Tak też jest ze zmartwychwstaniem. Co się sieje jako skażone, bywa wzbudzone nieskażone. Sieje się w niesławie, bywa wzbudzone w chwale; sieje się w słabości, bywa wzbudzone w mocy” (1 Kor 15,36–38 i 42–43).

Ojcze, dziękuję Ci, że w dzisiejszą Niedzielę Laetare, którą mimo czasu pasyjnego zwie się małą Wielkanocą, dajesz mi tyle nadziei i radości! Dziękuję Ci za to, że jestem w gronie pielgrzymujących do wiecznego Jeruzalem, że i ja, wspólnie z Grekami, wołam: „Chcę widzieć Jezusa”!

Wykrzykujcie narody, klaskajcie w dłonie!
Wykrzykujcie Bogu głosem radosnym,
Gdyż Pan, Najwyższy, jest groźny,
Jest wielkim królem całej ziemi! […]
Grajcie Bogu, grajcie,
Grajcie, Królowi naszemu, grajcie!
Śpiewajcie pieśń…
Bóg jest Królem nad narodami.
(z Psalmu 47)

Aleksandra Błahut-Kowalczyk, diakon

Rozważanie pochodzi z książki „Cały rok blisko” wydanej przez wydawnictwo Warto, którą można kupić tutaj.

%d bloggers like this: